Itay, Inay Nasaan Ka?

 This is a song/poem I penned three months ago. About the loneliness of a child because parents went abroad leaving the child in the care of someone else.  It pictures the feeling felt by the child:


Nasaan na ang tinatawag na ilaw ng tahanan

Nasa malayo nagsisilbing magulang nang

Mga anak ng kanyang among pinagsisilbihan.

Hindi alam kung kailan muling mabigyan



Ng pagkakataon na Makita Ang anak na naghihintay

Nasaan na ang tinatawag na haligi ng tahanan

Nasa malayo nagsisilbing utusan nang

Kanyang among gustong-gusto niyang tularan

Hindi alam kung kailan muling mabigyan

Ng pagkakataon na makita

Ang anak na naghihintay


KORO

Itay, inay nasaanka?

Init ng inyong yakap ay lumamig na

Pinalitan ng perang pinapadala

Pambili ng Ice cream para malimutan ka. Itay, inay nasaan kayo?

Kailangan ko ang mga yakap nyo

H’wag nyo sanang bayaran

Ang hinihiling ko Kailangan ko ay kayo

Nasaan na ang mga ilaw at haligi ng tahanan

Nasa malayo naghahanap buhay para

Sa kinabukasan ng anak na minamahal daw

Ngunit ang hindi ko maintindihan

Taon-taon na ang nakaraan di pa

Umuuwi mga apo na ang binubuhay

HINAGPIS SA ABROAD (CAREGIVER’S WOES)

Being away with our family could bring out the best of us, especially, in writing.  One of which is to compose poems, and songs where we tell our feelings when no one is there to listen and give us a shoulder to cry on.   "Hinagpis sa abroad(Caregiver's Woes)" was composed by me when I was thinking how hard was it to be away from our love ones sacrificing almost everything just to give them the best we can give as a parent, a child, and as a brother or a sister, 

I hope this can give an idea to those who's love ones are away, that life abroad is not the best, but one of the worst experience any family would have. 

I hope that thru this song something must be changed and that OFWs not be promoted again as the unsung heroes just to ease the pains they feel, and continue sacrificing to save the country from the corruptions, and selfishness of people who were assigned by the Lord to lead the country from the rot its in.

              1

Kapag amo’y masungit                                                                            

Inis mo’y di masambit                                        

Iyo na lang kinikimkim

Hinagpis sa iyong dibdib

‘Pag s’ya naman ay makulit

‘Di ka pwedeng magalit

Dahil iyong iniisip

Na s’ya ay may sakit

      Iyo na lang tinitiis

     Iyo na lang tinitiis

     Iyo na lang tinitiis

Koro 1

T’yaga lang kabayan

Ang iyong kailangan

Yan ay puhunan

Sa pag-unlad ng buhay

O, kay hirap nitong buhay Pilipino

Kailangan pang lumayo

Para umasenso

Magsilbi sa hindi kadugo.

              11

Sa gabi’y puyat ka

Dahil tinatawag ka

Kahit ikaw ay hirap na

Wala kang magawa

Ang mahirap pa nito

Minsan ay inaabuso

Amo mong matino

Lalong pahirap sa ‘yo

    Sa sobrang pagod mo

    Sa maghapon

    Tuliro na ang utak mo.

Repeat Koro….

,br />

           111

Kay hirap talaga

Nasa ibang bansa

Nagsasakripisyo ka

Para sa pamilya

Kahit oras ng pahinga

Ay kumakayod ka

Para madagdagan pa

Dolyar na maipadala

    Makaahon ka lang sa hirap

    Wala nang pahinga

     Ang iyong katawan.

Koro 11

O, kay hirap nitong

Buhay Pilipino

Kailangang lumayo

Para umasenso

Pamilya mo’y iniwan mo

Lupa’y isinangla mo

Magpakahirap ng todo

At magsakripisyo

Baka sakaling buhay ay

    umasenso!!!

Tatak na Malas!

TATAK NA MALAS! 

By: C’ZAR 


 
Kabayan, totoo yata ang kasabihan
Na kung minsa ang kapalaran ng tao ay sadya ng nakatatak
Tatak na dito mo makikita kung s’ya’y swerte o malas!


Baka nga totoo!
Dahil ng aking suriin kung mayroon akong tatak
Ako’y nagulat sa aking natuklasan
Mayroon nga akong tatak!
Tatak na sa pakiwari ko’y hindi swerte kundi malas!


At hindi lang ako kabayan
Ikaw ay mayroon din nito!
At kahit saan man tayo magpunta
Dito nila tayo nakikilala kung sino tayo.


Noon taas noo kong sinasabi
At ipinagmamalaki ang aking tatak sa lahat!
Subalit ngayon ay nanlulumo ako na ito’y sabihin!
Oo, ngayong alam ko na ang sinisimbolo nito
Hindi ko alam kung ito’y aking ipagmamalaki pa rin, o, ikakahiya!


Kabayan, alam nating lahat
Na ang tatak na inilagay sa atin ay parangal
Sa hari ng dayuhang sumakop sa atin!
Ito’y simbolo na tayo’y inari at parang hayop na inalipin!


At ako ngayon ay naniniwala
Na ito ang sanhi ng malas natin!
Dahil sa mahigit isang-daang taon na sinasabing kalayaan natin
Wala tayong asenso kung hindi tayo magpapaalipin!!!


Sa aking pagmumunimuni, kabayan
Ito ang nalaman kong katotohanan!
TAYO’Y ALIPIN PA RIN!!!
Dahil dalawa lamang ang gating pagpipilian
Kakapit ka sa patalim, o, mamatay ka sa kahirapan!
At ang sinsabi nilang ating kalayaan
Ay kalayaan lamang na mamili ng among ating pagsisilbihan!!!


Ngayon ang tanong ko sayo kabayan
Kailan tayo kikilos para burahin na ang sanhi ng malas natin?
Kailan tayo kikilos para gumawa ng tatak na sariling atin,
Baka sakaling matanggal na ang malas natin!!!


Tweet